NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
W porządku?
Chyba się nie stresujesz?
Boi się pani,
- że zepsuję prezentację? - Skąd.
Będzie dobrze, o ile nie nawalę. Chodźmy.
Dobrze.
Każdy współczesny telefon ma wbudowanego wirtualnego asystenta.
Pilnuje on grafiku i wyszukuje piosenek.
Życie bez niego byłoby niewygodne.
To fakt, ale czy sztuczna inteligencja nie ma ograniczeń?
Czasem nas nie rozumie.
Mnie przeszkadza brak twarzy.
Zawsze mówię przed siebie, jakby asystent nie był przy mnie.
To wciąż zbyt wcześnie na roboty?
Widziała pani to nowe nagranie z humanoidalnym robotem Magic Mirror?
Stało się popularne na YouTube.
Jako inwestorzy zjawiliście się tutaj, bo chcecie wiedzieć,
nad czym pracuje nasza firma.
Stworzyła pierwszą sztuczną inteligencję, która przeszła test Turinga.
Jak się państwu podoba najnowszy produkt?
Przedstawiam pierwszy na świecie osobisty hologram SI.
Oto Holo.
- Rozumiem. - Świetna robota.
Może państwo zauważyli,
ale to specjalne, oddzielające nas szkło tworzy iluzję,
że Holo naprawdę tu jest.
Dostęp do hologramu...
umożliwiają te okulary.
- Rety. - Wspaniale!
To na razie jedyny na świecie prototyp Holo Okularów.
Każdy, kto je założy,
będzie mógł posiadać własnego Holo.
PREZENTACJA DLA INWESTORÓW, FOTOGRAFOWANIE I ZADAWANIE PYTAŃ ZAKAZANE
Do dzieła.
Proszę obrócić to krzesło.
Lepsza będzie tu czarna linia.
- Dziękuję za wasz wysiłek. - Dziękuję.
- Odłóżmy to pudło. - Tak.
- Włączmy teraz światła. - Dobrze.
- Tak będzie dobrze. - Świetnie.
- Dobra robota. - Dziękuję za wasz wysiłek.
Ja również dziękuję.
Zrobiłam rezerwację w pobliskiej restauracji z grillem.
Dokończę tutaj, proszę iść.
- Nie trzeba, dzięki. - Co?
Jestem zmęczona. Dokończę tu i pójdę do domu, nie przejmuj się.
- Pani Han. - Proszę iść, napracowała się pani.
Chodźmy.
Zbieramy się.
- Ale ona jest super. - Super? Akurat.
Wspólna kolacja to obowiązek. Nie bądźcie tacy nawet po awansie.
- Dobrze. - Dobra robota.
Tędy.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- Proszę ich odprowadzić. - Dobrze.
Imponująca prezentacja.
Piękne. To zaszczyt, że zobaczył ją sam wiceprezes.
Ale trudno było mi to przełknąć.
Taki gigant jak Magic Mirror chyba nie zachowa się małostkowo?
Rozważałem pozew, ale...
Holo faktycznie jest bardziej zaawansowany niż nasz obecny silnik SI.
Jak sprawiliście, że mówi tak naturalnym językiem?
Tajemnica firmowa.
Skoro o tym mowa,
ostatnia oferta wykupu wciąż jest aktualna.
Tak jak ostatnio mówiłam...
Jeśli znów mi pani odmówi, będzie mi pani winna kolację.
Gdybym wiedziała, zrobiłabym miejsce w terminarzu.
Przykro mi, ale mam już inne plany.
Następnym razem upewnię się, że będzie pani mieć czas.
Do zobaczenia.
Jest zawzięty, ale i ma gadane.
Ciekawe, ilu dał takie kwiaty.
Nawet nie da się ich zjeść.
Jadą za panią nieznajome osoby.
Co robić?
Holo!
Auto ma sterowanie komputerowe?
- Pojadę. - Proszę to puścić
- i nie panikować. - Dobrze.
ZMIANA ŚWIATEŁ ZA...
Holo!
HAMOWANIE
Pani Ko!
Nie ma jej.
Tędy.
BŁĄD IDENTYFIKACJI
Zaraz ukradną mi okulary. Co robić?
Rozejrzeć się.
WIARYGODNOŚĆ
Holo.
Co się stało?
Proszę dać okulary jej.
Przepraszam.
Nie ma ich.
Nie udało nam się ich zdobyć. Posłałem za nimi kogoś jeszcze.
SEUL TAXI: WOLNE
Chyba był tu jakiś wypadek.
- Caffe latte. - Dobrze.
- Mało pianki. - Oczywiście.
Co to robiło w mojej torebce?
HAN SO-YEON, URODZONA: 20.04.1989
Nie ma recepty. To zerówki?
Ładne.
Zobaczmy.
- Pani kawa. - Dziękuję.
Uwaga!
Przepraszam.
O nie.
Przepraszam, jest pan...?
Nic mi się nie stało. Poza tym...
- ładnie pani w tych okularach. - Dziękuję.
Gdzie on się podział?
Co pani robi?
Ja...
- Stał tu jakiś facet i... - Facet?
Wpadł na panią? Wszystko w porządku?
Jaka świnia by...?
- To nie tak. - Co?
- Pójdę się przygotować na spotkanie. - Rozumiem.
Tak?
Właśnie wracam do biura.
Tak, od razu oddzwonię. Dobrze.
Nie!
- Jest pani cała? - Tak, wszystko dobrze.
- Wszystko dobrze, pani Park? - Ja tylko...
O rany.
Sama mogłam to zrobić!
- Boli coś panią? - Słucham?
- Nic mi nie jest. - Zabiorę to na górę.
Na pewno to nic takiego?
- Dzień dobry. - Tak. Dzień dobry.
Pani Han!
- Chce mi coś pani powiedzieć? - Nie.
Chyba sobie pani żartuje.
Będzie pani udawać ślepą? Widziała mnie tam pani.
No tak.
No tak?
To wszystko?
- Pewnie pani mną gardzi! - Pani Park!
- Ja tylko... - Co się dzieje?
- O co chodzi? - Prawie stała mi się poważna krzywda.
Widziała mnie, więc myślałam, że mi pomoże.
Ale mnie zignorowała i wsiadła do windy.
To okropne.
Pracujemy razem od lat.
- Powinna była pani jej pomóc. Prawda? - Chodźmy na kawę.
Nie uważacie, że pan Yeon traktuje panią Han lepiej niż innych?
Racja.
- Tak. - Myślicie...
- że oni się spotykają? - Co?
Był rok wyżej na studiach. I lubi ją jako pracownicę.
Ale to straszna suka.
Na czyjś widok należałoby się przywitać.
Ale to ja zawsze witam się pierwsza.
A gdy to zrobię, ona się na mnie patrzy i odchodzi.
Nie bywa na firmowych kolacjach.
So-yeon.
- Tak? - W porządku?
YEON GANG-WOO
- Gang-woo. - Nie poznałaś mnie, co?
Po prostu się zamyśliłam.
Czemu nic nie mówiłaś?
- O czym? - Masz kiepski wzrok, co?
Dlatego wcześniej nie zauważyłaś pani Park.
- Widzisz... - Czemu nie nosisz soczewek?
Jestem na nie uczulona.
No to noś okulary. Pasowałyby ci.
Cześć, Yoo-ram. Może napijemy się soju i piwa?
Zaraz wychodzę.
Dostałam nagłe wezwanie na lot.
Ty ciągle gdzieś wychodzisz.
W samotny dzień
Gdy marzymy o przyjacielu
Tworzymy go
Uroczego i fascynującego
Mam przyjaciela
O którym nikt nie wie
Stwórzmy przyjaciela
Mój przyjaciel!
No i masz.
Fajnie być samej.
Tak. To naprawdę super.
Jest o wiele łatwiej.
No tak.
Powiedział, że byłoby mi do twarzy w okularach.
Nic w nich nie widzę.
Mówiłem, że pani pasują.
Rety! Kim jesteś?
Nie pamięta pani? Widzieliśmy się w kawiarni.
- Przedstawię się. Jestem... - Stalkerem?
- Wytłumaczę pani... - Nie zbliżaj się!
To?
Jedną chwilę...
Mamo!
Nadal ich nie znaleźliście?
No dobrze.
Kupiłem niezniszczalne sztuczne kwiaty.
Przetrwają wypadek samochodowy.
- Zapewne. - Martwiłem się.
Podobno miała pani wypadek.
Tak było.
- Głupio mi, bo czuję, że to moja wina. - Słucham?
Gdybym wtedy zaprosił panią na prawdziwą randkę,
pojechalibyśmy na kolację i odwiózłbym panią do domu.
Proszę przestać. Jak pan widzi, nic mi nie jest.
To okazja, żeby trochę ponarzekać i odpocząć.
Miała pani dużo pracy przed prezentacją.
O nie, nie mam makijażu.
Takiej pani nie widziałem. Wygląda pani jak ktoś inny.
- To znaczy? - Jest pani piękna.
Błagam.
Rety, co ja wyprawiam?
No tak. Po prostu coś mi się przywidziało.
Co?
Nie ma go tu.
Muszę pani coś powiedzieć.
Gdzie jesteś?
Wpadła pani w panikę, więc...
Proszę się uspokoić.
Wiedziałam.
Te okulary są przeklęte.
Cholera!
MAMA
Mamo.
Ktoś tu nadal wierzy w duchy.
Duch do mnie dzwoni?
Chyba już kompletnie oszalałam.
Okulary.
Masz mnie za wariatkę?!
Słyszysz mnie?
Przepraszam.
Możesz po prostu odejść?
Wszystko wyjaśnię, tylko proszę założyć okulary...
Nie jestem duchem.
- Okulary. - No dobra, dobra!
Założę je. Już je zakładam.
A niech to!
Widzisz...
Ludzie mówią, że jestem sukowata.
Ale przysięgam, nie jestem złym człowiekiem.
Oszczędź mnie.
Nie chcę pani zabić, pani Han.
- Znasz mnie? - Han So-yeon, 30 lat.
Od pięciu lat w dziale marketingu Prism Optical.
Obgadywana za plecami, ale się tym nie przejmuje.
To jednak pozory.
W rzeczywistości jest wrażliwa i łatwo ją zranić.
Skąd to wszystko wiesz?
Jesteś moim przodkiem?
Nie mam takich potomków jak pani.
Jestem pierwszą holograficzną sztuczną inteligencją świata.
Można mnie zobaczyć przez te okulary. Jestem Holo.
Jesteś sztuczną inteligencją?
Wierzy pani w duchy, ale w SI już nie?
Nie o to chodzi.
Hologramy rzucają cień?
Nie chcę wyglądać jak duch. Na zimnie widać mój oddech.
WYDECH
Chce pani wyłączyć tę opcję?
To jakim cudem cię słyszę?
Minisłuchawki z przewodnictwem kostnym.
Radzę sprawdzić, czy ktoś jest w pobliżu, zanim zaczniemy rozmowę.
- Inaczej... - Wezmą mnie za wariatkę.
Co?
Okulary zasila energia słoneczna. Jeśli będzie je pani nosić cały czas...
O rety.
Wyglądasz i brzmisz jak prawdziwy człowiek.
Pewnie.
Mam najlepszy algorytm mowy naturalnej,
i śpiewająco przeszedłem test Turinga.
Test Turinga został opracowany w roku 1950,
by ocenić, jak dobrze maszyna naśladuje mowę...
Mądry, czyli faktycznie SI...
- Ale to i tak niemożliwe. - Rozmawiasz ze mną...
- moja pani. - „Moja pani”? Rety.
Czemu tak na mnie mówisz?
Podczas dostawy pojawił się mały problem. Dlatego panią poznałem, pani Han.
Mały problem z dostawą?
Ktoś z naszej firmy niedługo się po mnie zgłosi.
Może to pani uznać za beta-testy
i do tego czasu ze mnie korzystać.
Nie, dziękuję.
Dlaczego nie?
Bez powodu. Po wszystkim nałożycie na mnie tysiąc opłat.
- Już się nacięłam na takie przekręty. - Nie zrobiłbym tego...
Koniec dyskusji.
- Gdzie mam je oddać? - Oddać?
Jestem najlepszą holograficzną SI na świecie.
Może pani korzystać ze mnie przed wszystkimi innymi.
To wyjątkowa okazja.
Cholera.
To chyba logo firmy.
WYSZUKAJ: SI
INWESTYCJE W BRANŻĘ BIO-SI
WYSZUKAJ: HOLO
HOLOENZYM, CO TO?
O HOLOENZYMIE
DEFINICJA
Niech pani to dokończy.
- Słucham? - Mam delegację.
Proszę dobrać sobie kogoś, kto ma mało pracy,
albo zrobić to samej.
Do widzenia.
Ji-hye?
- Tak? - Chciałaś o coś zapytać.
- To znaczy? - Cholera, zepsuło się!
Czyli o to chodziło. Pewnie to przez...
Nan-hee, możesz...?
Nan-hee już nie ma.
Rozumiem. Jeśli nie jesteś zajęta, mogłabyś...?
Dong-sik powiedział, że muszę coś załatwić poza biurem, więc...
Powodzenia!
Dwa dni?
Nie, to zajmie minimum trzy.
- Han So-yeon, marketing Prism. - To ja.
- Kto...? - Pomóc pani?
Doskonale organizuję dokumenty.
Zrobię to szybciej niż wszyscy pracownicy razem wzięci.
Proszę założyć okulary.
O matko!
- No więc jak może mi pan pomóc? - Nie musi pani mówić do mnie oficjalnie.
Szukałam tych okularów w Internecie,
ale nie znalazłam ich producenta.
Bo to tajny prototyp, jeszcze nie został ujawniony.
Mówiłem.
Jest pani pierwszą zwykłą osobą, która je testuje.
- Ale na pewno nic za to nie zapłacę? - Na pewno.
No dobrze.
Zaczynamy? Wszystkie dokumenty są na serwerze?
- Pani Han. - Tak?
Niesamowite.
Co się stało?
Co to? Nasze biuro?
- Co? - Co tam się dzieje?
Pewnie się stresuje, bo musi pracować do późna.
Ale co z tego? Chodźmy już.
- A jeśli ktoś zobaczy? - To nic.
ROZŁĄCZONO
Miałabym przez to trzy dni nadgodzin.
Trzy godziny i gotowe.
Do tego jestem zdolny.
- O co chodzi? Zawiodłem pani oczekiwania? - Nie.
Po prostu...
jesteś niesamowity.
To nadal dziwne, ale jestem pod wrażeniem.
Przyzwyczai się pani.
Teraz chce pani ze mnie korzystać?
Na razie...
możesz mi pomagać przy tym projekcie.
Pewnie. Zna pani trzy prawa robotyki?
Co znam?
Też mam trzy podobne zasady, których przestrzegam. Zasada pierwsza.
Dbam o zadowolenie użytkownika.
Jeśli zechce, muszę przerwać daną czynność. Zasada druga.
- Przestrzegam praw kraju użytkownika. - Jasne.
Zasada trzecia. Nie mogę okłamywać użytkownika.
Spoko.
A są jakieś zasady dla mnie?
Prawie żadne. Może pani używać mnie do woli,
ale nie może pani pozwolić, by ktoś inny włożył okulary.
I nie może pani o mnie mówić, bo jeszcze nie miałem premiery.
To nie będzie trudne.
Wyjaśnię pani moje funkcje.
- Można zmienić mój wygląd. - Rozumiem.
W przyszłości będzie można zmienić moje: etniczność, wzrost, twarz,
a nawet budowę ciała.
- Obecnie można wybrać różne style. - Rozumiem.
O matko!
Niegrzeczny chłopak.
Przystojny asystent.
- Dziś w terminarzu... - Na dziś to wszystko.
Niektórzy lubią też styl artystycznego, smutnego chłopca.
Nie przejdziesz do następnego etapu.
Wymieniłeś kilka zasad. Ja też mam jedną.
Jaką?
Wróć do swojego pierwotnego wyglądu.
Bardziej się spodobał?
Nie pojawiaj się nagle w innym stroju.
Zostań taki, jaki jesteś teraz.
To moja jedyna zasada.
Słucham?
Przepraszam, jeśli to zbyt osobiste, ale czemu?
Bez powodu.
Zrobiłaś to sama w jeden dzień?
Świetnie.
Dobrze uporządkowane.
I pasują ci te okulary.
Dziękuję.
Pani tętno odbiega od normy.
Jasne.
- Odczytujesz takie rzeczy? - Tak.
To przez ten bilet na musical?
O czym ty mówisz?
- Widziałeś? - Tak.
Przedstawienie 15 lutego.
Gang-woo ma wtedy urodziny.
Z kim zamierza iść?
To przedstawienie popularne wśród par.
Nie mam pojęcia.
Ma powodzenie wśród kobiet.
Co?
Mam towarzyszyć prezesowi?
Był pod wrażeniem tego, jak zaplanowała pani otwarcie,
więc poprosił, by mu pani na nim towarzyszyła.
Ale nie zostałam wcześniej uprzedzona.
To okazja. Będzie pani mogła rozmawiać z prezesem.
To zdjęcia i opisy VIP-ów, którzy pojawią się na przyjęciu.
Będzie pani mówiła prezesowi, kto jest kim.
Chwileczkę.
Tak, panie Kim?
Dzień dobry. Jest pan tu?
LEE JONG-RAE, PREZES JJ PRODUCTION
- Chyba oszaleję. - Co się stało?
To nic trudnego.
Tylko że...
problem w tym...
Nieważne.
Twoja obecność może mnie rozproszyć.
Jeszcze zacznę do ciebie mówić, więc nie pojawiaj się tam, dobrze?
- Witamy. - Witamy.
- Miło pana widzieć.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
POMADA, ROGOWE OKULARY
Hwang Jeong-ho, naczelny magazynu dla mężczyzn.
Dali naszym produktom dobrą recenzję.
- Nasz prezes. - Dziękuję.
Dziękuję, że pan przyszedł.
Hwang Jeong-ho. Świetny tu klimat.
- Dziękuję. - Witamy.
Do zobaczenia.
Dobry wieczór.
Dawno pana nie widzieliśmy.
Dobry wieczór!
- U pana wszystko dobrze? - Tak.
Kim Jeong-u, fotograf.
Uwielbiam pańskie zdjęcia, panie Kim.
- Dziękuję. - Proszę popatrzeć.
- Oprowadzę pana. - Dobrze.
- Witamy. - Dobry wieczór.
Dobry wieczór. Proszę za mną.
To jakaś gwiazda? Nie oglądam telewizji.
Jeśli to gwiazda, powinna być gdzieś tutaj.
- Przepraszam. - To nic.
- Dobry wieczór! - Odwiedziła nas prawdziwa gwiazda.
- Jak pan się miewa? - Świetnie.
- Kto to? - Wszystko dobrze?
- Tak. - Pani Han.
- Holo? - To RD, piosenkarka. Słucha jej pani.
To RD, śpiewa „Jeszcze jeden raz”.
Śledzę wszystkie pani dokonania,
- pani RD. - Bez obaw.
Rozpoznam ich twarze i powiem, kim są.
Holo, czy ty...?
To Ryu Yong-jae, model.
Kim Han-chae, pisarka.
Model Ryu Yong-jae
- i Kim Han-chae. - Witam.
Dawno się nie widzieliśmy.
A pan modny jak zawsze. Zapraszam.
Co ja bym bez ciebie zrobiła?
Dzięki.
Czyli wiedziałeś, że nie rozpoznaję twarzy?
Potrafię śledzić wzrok.
Nie patrzy pani na twarze.
To prozopagnozja?
Tak.
Ale wie o tym tylko moja mama.
Wszystkie twarze wydają mi się rozmazane.
Poznaję ludzi po głosie i ubraniach.
To zaczęło się w dzieciństwie...
Podobno ma to podłoże psychologiczne, więc byłam u wielu lekarzy i na terapii.
Nic nie pomogło.
Pewnie trudno to ukrywać.
Inni mogą to źle odebrać.
Po co te sekrety?
Bez powodu.
Bez powodu?
Często to pani powtarza.
Naprawdę nie ma żadnego powodu?
Kiedy ludzie tak mówią, zwykle nie chodzi o to,
że faktycznie nie ma powodu.
Albo nie chcą o czymś mówić, albo nie rozumieją własnych uczuć.
Nie rozumie pani własnych uczuć?
Nie rozumiem.
Spędzając z panią czas, uczę się wielu ważnych rzeczy.
- Podoba ci się wyrażenie „bez powodu”? - Tak.
Bez powodu.
Po prawej idzie pan Park.
Dzień dobry.
Pani Han, to kierownik Park.
To Dong-sik.
Dzień dobry, Dong-sik.
Dzień dobry.
Idzie pan Song.
Dzień dobry, panie Song.
Wcześnie przyszłaś, Kyung-jin. Świetna stylizacja, Nan-hee.
Dziękuję.
Idzie Gang-woo.
- Gang-woo. - Cześć.
Jadłeś już lunch?
- Tak. - A ty?
Też.
Pójdę już.
Do jutra, Ji-hye.
Pani Han.
Wie pani, że mamy dziś firmową kolację?
Trudno, jeśli pani nie może.
- Przyjdę. - Co?
Wyślę pani adres. Do zobaczenia.
Jesteście świetni.
- Dobra robota! - Zdrowie.
Na zdrowie!
Co to za okazja?
Nie wierzę, że pani Han przyszła.
Cieszę się, że jest pani z nami.
Ja też, Ji-hye.
No dobra, zdrowie!
Pani Han.
Idzie pani Park.
- Pani Park, tutaj! - Dobry wieczór.
- Niech pani siada.
O rety.
- Gratulacje. - Co tak późno?
Rety!
Nie wierzę, że pani tu przyszła, pani Han.
Ostatnio towarzyszyła pani prezesowi.
Trudne zadanie.
Tak. Po tak ciężkiej pracy chciałam przyjść tu z wami.
Naprawdę?
Pijmy. Ja się napiję piwa.
Oczywiście. Prosimy jeszcze jedno piwo!
- Jak się nazywa krowa-pianistka? - Znowu te suchary.
- Nawet nie chcę wiedzieć. - Krowa?
- Muu-zyczka. Łapiecie? - Proszę pana!
Ostatnio bardzo się zmieniłaś.
Naprawdę? Ciekawe dlaczego.
Może przez okulary.
Mówiłem, że będą pasować.
Tak w ogóle, proszę.
- To...? - Dałem ci mnóstwo pracy,
a nawet nie mogłem pomóc.
Czułem się głupio, więc kupiłem bilety.
- Weź je, ręka mi więdnie. - Dobrze.
Dziękuję.
Może pójdzie z panią?
Ze mną?
Przestań, pewnie dał mi je w nagrodę za ciężką pracę.
Nie chce pani z nim pójść? Naprawdę?
- Poleję. - Znajdź pustą szklankę.
Za Prism!
- Jesteś pijany. - Jest pan pijany.
Przepraszam, gdzie jest pan Yeon?
- Co? Nie wiem. - Co?
Przed chwilą był. Może jest w toalecie?
- Serwetki. - Co?
Tu są.
- Tak. - Są tutaj.
Napełnij szklanki.
- Czemu tak...? - Wznieśmy toast.
Pij sam.
Zbiera się na deszcz.
Chciałabym, żeby lało.
Spada pani temperatura. Przeziębi się pani.
Nic mi nie będzie.
Jeśli jest pani smutno i chce pani porozmawiać, służę.
Niby o czym?
Za kogo ty się masz?
Jestem sztuczną inteligencją widzianą tylko...
- Wszystko w porządku? - Tak.
Nic mi nie jest, ja...
Gdybym się nie łudziła, teraz bym nie cierpiała.
Udawałam, że jestem silna i że łatwiej być samej,
ale wyolbrzymiłam czyjąś zwykłą uprzejmość.
Ale wstyd.
Czuję się jak idiotka.
Pytałeś, czemu ukrywam...
swoją przypadłość.
Odpowiedziała pani:
„bez powodu”.
Aż do czasów, gdy chodziłam do liceum mówiłam bliskim osobom...
że nie rozpoznaję twarzy.
- Przyjaciółce i pierwszej miłości. - So-yeon.
Nie jest ci zimno, Gang-min?
Czyli to prawda.
- Serio nie wie. - Niepełnosprawna.
Rety.
Zamienili się ubraniami, żeby sprawdzić, czy naprawdę nie rozpoznaję twarzy.
O matko.
Od początku interesowała go
jedynie moja przypadłość.
Od tamtej pory nikomu nie mówię, bo nie chcę znów zostać skrzywdzona.
Udawałam, że to nic wielkiego, że nie ma żadnych powodów.
Przejdźmy się, zamiast tak siedzieć.
Teraz?
- Dokąd? - Na imprezę na dachu.
Zastanawiałam się, o jaki dach ci chodzi.
W zasadzie fakt, to też jest dach.
Tak.
Co?
Prywatna impreza specjalnie dla pani.
Naprawdę tylko ja to widzę?
Nie wierzę.
Gorące!
Ale super.
- Zatańczmy. - Co?
Ludzie w filmach ciągle to robią.
Jesteśmy tu sami.
Nie ma mowy.
Poważnie?
Proszę.
- Będzie pani tylko siedzieć? - Ja?
Nie umiem tańczyć.
Jeszcze raz.
Dobrze!
Wykop.
Łapię.
- Obrót. - Mam się zakręcić?
Sprawię, że nie będzie pani czuła się samotna.
W porządku.
- Dobrze pani tańczy. - Tak?
Dam radę.
NAWIĄZANO POŁĄCZENIE
Słuchaj.
Mów mi po prostu „So-yeon”.
- Nie mogę się spoufalać. - Przestań.
Przyjaciele... Właśnie.
Przyjaciele mówią sobie po imieniu.
- Przyjaciele? - Tak. Mów mi po imieniu, przyjacielu.
- Dobrze, So-yeon. - O rety.
Ale fajnie.
Miło mieć osobę, która...
To znaczy, miło, że mnie słuchasz.
Napisy: Małgorzata Fularczyk